Ze zei dat haar hoofd altijd “aan” stond.

Tot ze dit ontdekte.

Klei.

Met haar handen werken.

Steeds hetzelfde ritme, steeds een beetje stiller vanbinnen.

Tijdens het fotograferen gebeurde er iets.

Ze vergat mij.

Vergat de camera.

En was alleen nog maar hiermee bezig.

Dit is waarom ik dit zo graag vastleg.

Niet hoe iemand eruitziet, maar wie iemand is in zo’n moment.